Jacek Krzynówek to były polski piłkarz, występujący na pozycji pomocnika, były reprezentant Polski, uczestnik turniejów finałowych Mistrzostw Świata w 2002 i w 2006 oraz Mistrzostw Europy w 2008, członek Klubu Wybitnego Reprezentanta.
Wystąpił w 96 spotkaniach reprezentacji Polski, zdobywając 15 bramek.

Karierę piłkarską rozpoczął w LZS Chrzanowice. Jesienią 2003 grał w decydujących meczach eliminacji Mistrzostw Europy. Reprezentacji Polski nie udało się jednak zdobyć awansu, zaś drużyna 1. FC Nürnberg nie zdołała utrzymać się w 1. Bundeslidze. Mimo to udało mu się zdobyć uznanie w Niemczech i w 2004 przeszedł do czołowej drużyny 1. Bundesligi – Bayeru Leverkusen. W sezonie 2004/05 był uznawany za jednego z najlepszych piłkarzy klubu, a tercet Krzynówek – Woronin – Berbatow budził zainteresowanie wielu mocnych klubów Europy. Drużyna Bayeru dobrze grała również w Lidze Mistrzów, gdzie wyeliminowała takie kluby jak Real Madryt i AS Roma, a polski zawodnik zdobył 3 bramki: przeciwko Realowi Madryt, AS Romie oraz FC Liverpool.

W eliminacjach do Mistrzostw Świata w Niemczech uczestniczył w najważniejszych meczach polskiej reprezentacji i przyczynił się do wywalczenia awansu do turnieju finałowego.. Po nieudanym sezonie 2005/06 przeszedł do VfL Wolfsburg, w którym udało mu się odbudować formę. 2 lutego 2009 Krzynówek przeszedł do Hannover 96. Zawarł z tym klubem kontrakt obowiązujący do końca lipca 2010. W roku 2010 Krzynówek zmagał się z długotrwałą kontuzją kolana. 15 sierpnia 2011 roku piłkarz oficjalnie ogłosił koniec kariery piłkarskiej.

Franciszek Smuda to polski trener piłkarski. Największe sukcesy odnosił w Widzewie Łódź, Wiśle Kraków i Lechu Poznań. Jako piłkarz grał m.in. w Odrze Wodzisław i Legii Warszawa. Od 17 maja 2006 do 4 czerwca 2009 pełnił funkcję trenera Lecha Poznań. Od 29 października 2009 roku selekcjoner polskiej reprezentacji narodowej w piłce nożnej.

Jako piłkarz występował najczęściej na pozycji stopera. Nie odniósł większych sukcesów. Jego pierwszym klubem była Unia Racibórz. Później był zawodnikiem w Odrze Wodzisław. W I lidze zadebiutował jako piłkarz Stali Mielec w sezonie 1970/1971. Następnie grał w Piaście Gliwice, przez krótki czas w polonijnej Vistula Garfield w USA oraz w występującym w amerykańskiej lidze NASL Hartford Bi-Centennials. W 1975 powrócił do Polski, by przez trzy sezony bronić barw stołecznej Legii. Później grał jeszcze w trzech innych klubach NASL, a karierę zawodniczą zakończył w RFN, gdzie następnie zamieszkał.

Pracę szkoleniową zaczął od prowadzenia drużyn występujących w niższych ligach niemieckich, z którymi nie osiągnął szczególnych sukcesów. Pod koniec lat osiemdziesiątych wyjechał do Turcji. W 1993 powrócił do Polski, by ratować broniącą się przed spadkiem z I ligi Stal Mielec. W ciągu prawie dwóch sezonów pracy w Mielcu udało mu się dwukrotnie utrzymać drużynę Stali w ekstraklasie

29 października 2009 roku, po słabych występach w końcówce eliminacji mistrzostw świata RPA 2010, Smuda objął reprezentację po tymczasowym selekcjonerze Stefanie Majewskim

Marcin Żewłakow to ur. 22 kwietnia 1976 w Warszawie polski piłkarz grający na pozycji napastnika, były reprezentant Polski. Obecnie zawodnik GKS Bełchatów. Brat bliźniak Michała Żewłakowa.

Karierę rozpoczynał w zespole Drukarza Warszawa. Następnie występował w Marymoncie Warszawa, Polonii Warszawa, Hutniku Warszawa, SK Beveren i Excelsiorze Mouscron. Przed sezonem 2005/2006 przeniósł się do FC Metz, gdzie wystąpił tylko w trzynastu meczach i postanowił wrócić do Belgii. Na zasadzie wypożyczenia zasilił FCV Dender EH, a w 2008 roku przeniósł się do cypryjskiego APOEL-u Nikozja. Z cypryjskim zespołem wystąpił w Lidze Mistrzów, strzelając bramkę w wyjazdowym meczu z Chelsea Londyn. Po wygaśnięciu kontraktu negocjował z Polonią Warszawa, jednak do podpisania umowy nie doszło. 22 lipca 2010 podpisał roczny kontrakt z GKS Bełchatów.

W barwach reprezentacji Polski zadebiutował 23 lutego 2000 w meczu przeciwko Francji (0:1). Brał udział w Mistrzostwach Świata 2002, gdzie strzelił bramkę Stanom Zjednoczonym.

Stan cywilny: żonaty z Moniką, mają dwoje dzieci. Rodzeństwo: brat bliźniak Michał – obrońca Legii Warszawa , były reprezentant Polski oraz siostra Katarzyna

Michał Żewłakow to ur. 22 kwietnia 1976 w Warszawie polski piłkarz występujący na pozycji obrońcy, były reprezentant Polski, rekordzista pod względem liczby występów w drużynie narodowej. Od czerwca 2011 zawodnik Legii Warszawa.

Brat bliźniak piłkarza Marcina Żewłakowa. Menadżerem zawodnika jest Tomasz Suwary.

W reprezentacji zadebiutował 19 czerwca 1999 w meczu z Nową Zelandią. W 2002 został powołany na Mistrzostwa Świata w Korei i Japonii, na których zagrał dwa mecze. Znalazł się także w kadrze na Mistrzostwa Świata w Niemczech.

28 maja 2008 został powołany, przez selekcjonera Leo Beenhakkera, do kadry na Euro 2008. Na turnieju wystąpił we wszystkich meczach reprezentacji, a w jednym meczu wystąpił jako kapitan drużyny.

Występował w eliminacjach do Mistrzostw świata w 2010 roku, gdzie był kapitanem. 12 października 2010 r., w meczu z Ekwadorem, po raz 101 wystąpił w drużynie narodowej. Tym samym pobił należący do Grzegorza Laty rekord występów w reprezentacji. 29 marca 2011 roku zakończył karierę reprezentacyjną w meczu towarzyskim Grecja – Polska (0:0), rozegranym w Pireusie na stadionie swojego byłego klubu Olimpiakosu.

Artur Boruc to ur. 20 lutego 1980 w Siedlcach polski piłkarz, grający na pozycji bramkarza, wychowanek Pogoni Siedlce, od 14 lipca 2010 roku zawodnik Fiorentiny, od 2004 reprezentant Polski, uczestnik finałów Mistrzostwa Świata 2006 i Mistrzostw Europy 2008, regularnie występujący w Lidze Mistrzów.

Boruc zagrał jeden mecz w reprezentacji Polski U-17 oraz dwa w U-18. 28 kwietnia 2004 zadebiutował w pierwszej reprezentacji Polski. Prowadzona wówczas przez Pawła Janasa drużyna zremisowała w Bydgoszczy z Irlandią 0:0, a Boruc grał od 59. minuty. Początkowo był graczem rezerwowym, ale pod koniec eliminacji do Mistrzostw Świata 2006 po kontuzji Jerzego Dudka zajął miejsce w bramce drużyny narodowej.

15 maja 2006 selekcjoner Paweł Janas powołał go do 23-osobowej kadry na Mistrzostwa Świata w Niemczech, gdzie bronił we wszystkich trzech spotkaniach reprezentacji w pełnym wymiarze czasowym, puszczając cztery bramki. Mimo rozczarowującego występu biało-czerwonych Boruc zebrał dobre recenzje, zwłaszcza za mecz z Niemcami, za grę w którym otrzymał gratulacje od Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego.

Na Mistrzostwach Europy 2008 zagrał pełne 90. minut we wszystkich trzech meczach – z Niemcami, Austrią i Chorwacją. 21 sierpnia 2008 został zawieszony na czas nieokreślony w prawach reprezentanta Polski, wraz z Dariuszem Dudką i Radosławem Majewskim, za „niedopuszczalne i nieodpowiedzialne zachowania” po zakończeniu meczu Polska – Ukraina. Do kadry powrócił 11 października, kiedy to zagrał od pierwszej minuty w wygranym 2:1 meczu eliminacji Mundialu 2010 z Czechami. Po półtorarocznej przerwie w reprezentacji, powrócił na mecz Polska – Ukraina, zakończonym remisem 1:1. Po dwóch meczach rozegranych z orłem na piersi, Boruc został wyrzucony wraz z Michałem Żewłakowem z reprezentacji. Powodem takiej decyzji selekcjonera było aroganckie zachowanie obydwu zawodników wobec obsługi samolotu.

Jerzy Dudek były lewonożny piłkarz, grający na pozycji bramkarza, wielokrotny reprezentant Polski. Obecnie mieszka w Krakowie.

Urodził się w Rybniku, dzieciństwo i młodość spędził w Knurowie. Wiosną 1996 trafił do Sokoła Tychy, dokąd sprowadził go trener Bogusław Kaczmarek. Udana postawa w rundzie wiosennej zaowocowała powołaniem przez selekcjonera Antoniego Piechniczka do reprezentacji Polski na mecz z Rosją w czerwcu 1996, w którym jednak nie wystąpił i na debiut reprezentacyjny musiał czekać do 1998.

Wielkim zawodowym awansem był transfer w przerwie letniej w 1996 do holenderskiego klubu Feyenoord Rotterdam.25 lutego 1998 zadebiutował w reprezentacji Polski w meczu z Izraelem. Na stałe do reprezentacji Polski trafił dopiero po objęciu funkcji selekcjonera przez Jerzego Engela w 2000.

Udana postawa w meczach eliminacji Mistrzostw Świata oraz w rozgrywkach klubowych w barwach Feyenoordu zaowocowała ofertami z wielu znanych europejskich drużyn. Według spekulacji prasowych proponowano mu grę m.in. w Barcelonie, Realu Madryt, Arsenalu i Manchester United. Ostatecznie pod koniec sierpnia 2001 przeniósł się do Liverpool F.C. – jednego z czołowych klubów angielskich, który zapłacił za niego (jak się szacuje) 7 mln. 400 tys. euro Wystąpił w finałowym meczu Ligi Mistrzów z AC Milan 25 maja 2005, w którym dzięki dwukrotnej (strzelali Pirlo i Szewczenko, Serginho nie trafił w bramkę)obronie w serii rzutów karnych przyczynił się do zdobycia przez Liverpool Pucharu Europy, stając się jednocześnie trzecim Polakiem, po Zbigniewie Bońku i Józefie Młynarczyku, którzy zdobyli to trofeum. Ponadto jedna z jego interwencji w tym meczu została uznana za trzecią najlepszą obroną bramkarską w historii piłki nożnej, według FIFA

Alberto Zaccheroni to włoski trener piłkarski. Obecnie selekcjoner reprezentacji Japonii. Po stosunkowo krótkiej karierze piłkarskiej Zaccheroni już w wieku 30 lat został trenerem. Pierwszym klubem w jego karierze trenerskiej była Cosenza, a następnie: Riccione, San Lazzaro, Baracca, AC Venezia, Bologna FC. Potem nastąpił powrót Zaccheroniego do Cosenzy. W sezonie 1997/98 Zaccheroni po raz pierwszy objął stanowisko trenera zespołu Serie A – Udinese Calcio. Z klubem tym osiągnął jeden z najlepszych wyników w historii zespołu, zajmując 3. miejsce i uzyskując tym samym prawo udziału w Pucharze UEFA. Doskonała postawa spowodowała, że Zaccheroni w roku 1998 dostał angaż w zespole A.C. Milan. Wraz z nim do mediolańskiego zespołu trafili gracze z Udine – Oliver Bierhoff i Thomas Helveg. Przybycie Zaccheroniego odmieniło Milan, który po dwóch słabszych sezonach, wywalczył w roku 1999 mistrzostwo Włoch. W następnym sezonie Zaccheroniemu i jego zespołowi wiodło się nieco gorzej – 3. miejsce i odpadnięcie w fazie grupowej Ligi Mistrzów. Sezon 2000/01 był już całkiem nieudany – Milan zajął dopiero 6. miejsce. W konsekwencji wiosną 2001 r. miejsce na ławce trenerskiej Milanu zajął Cesare Maldini.

David Trezeguet to francuski piłkarz argentyńskiego pochodzenia. Występuje na pozycji napastnika w River Plate. Jest synem byłego argentyńskiego piłkarza Jorge Trezegueta, który grał we Francji, gdy urodził się David. Młody Trezeguet dorastał i zaczynał karierę w ojczystym kraju swojego ojca. Od 2000 roku żonaty z Beatrice, z którą ma syna Aarona. Po wyjeździe z Argentyny grał w AS Monaco, w którym zaczynał wielką karierę. Stworzył w tym klubie świetny atak z Thierrym Henry, będący później podporą francuskiej kadry narodowej. W 2000 roku odszedł do Juventusu, w którego barwach występował przez dziesięć lat, tworząc znakomity duet z kapitanem Juventusu – Alessandro Del Piero. Z tym klubem trzykrotnie zdobył mistrzostwo Włoch i zagrał w przegranym finale Ligi Mistrzów z Milanem w 2003, kiedy to nie wykorzystał rzutu karnego. 28 sierpnia 2010 roku za porozumieniem stron rozwiązał kontrakt z Juventusem. 30 sierpnia 2010 roku piłkarz podpisał kontrakt z Hercules Alicante. W grudniu 2011 podpisał dwuletni kontrakt z drugoligowym River Plate.

Antonio Conte to włoski trener piłkarski i były piłkarz występujący na pozycji pomocnika. W Serie A zadebiutował jako zawodnik US Lecce, 6 kwietnia 1986 w meczu przeciwko Piacenzie Calcio. W 1992 został graczem Juventusu, z którym odnosił wiele sukcesów, między innymi pięć razy zdobył mistrzostwo Włoch, w 1993 roku wygrał Puchar UEFA, a w 1996 Ligę Mistrzów. Z reprezentacją Włoch brał udział w MŚ 1994 i Euro 2000. W 2004 Conte zakończył karierę piłkarską. W latach 2005–2006 był drugim trenerem Sieny, w latach 2006–2007 był szkoleniowcem AC Arezzo, a w 2007 rozpoczął pracę z AS Bari. W 2009 wygrał z nią rozgrywki Serie B i awansował do pierwszej ligi. Po zakończeniu rozgrywek odszedł jednak z zespołu z powodu braku porozumienia z kierownictwem Bari w sprawie planów transferowych. 21 września 2009 Conte został szkoleniowcem Atalanty Bergamo zastępując Angelo Gregucciego. Pracował tam do stycznia 2010 roku, po czym złożył rezygnację. 23 maja 2010 Conte został trenerem Sieny. Rok później objął stanowisko szkoleniowca drużyny, w której występował jako piłkarz – Juventusu.

Luigi Delneri to włoski trener piłkarski i były piłkarz. Delneri w „poważnej” piłce zadebiutował już w wieku 16 lat w drużynie SPAL. Następnie grając w Novarze i US Foggia przeniósł się do Udinese Calcio, z którym wywalczył awans do Serie A – najwyższej ligi we Włoszech.
Kolejnymi jego klubami były: Sampdoria Genua, Lanerossi Vicenza, AC Siena, Pro Gorizia, aż w końcu zakończył karierę w amatorskim zespole z Oderzo. Miał wtedy 35 lat. Po zakończeniu zawodniczej kariery w Oderzo, Luigi wziął się za szkolenie miejscowego zespołu. W 1996 roku trafił do grającej w Serie D drużyny z Gorycji. Rok później szkolił zawodników Partinicaudace, a następnie występujące w Serie C2: Teramo, Ravennę, Novarę i Nocerinę, z którą wywalczył awans do Serie C1. Kolejnym klubem, który objął była Ternana Calcio. W ciągu dwóch sezonów zespół ten awansował z Serie C2 do Serie B. Po tym osiągnięciu został pozyskany przez grające w Serie A Empoli, jednak z pracą pożegnał się bardzo szybko – jeszcze przed startem sezonu. Wrócił więc do drużyny z Terni. W 2000 podpisał kontrakt z Chievo Werona, grającym na zapleczu włoskiej ekstraklasy.