Ronaldo to w pełnym brzmieniu imeinia i nazwiska Ronaldo Luís Nazário de Lima. Urodził się 22 września 1976 roku w Rio de Janeiro. To były brazylijski piłkarz grający na pozycji napastnika. Oprócz brazylijskiego posiada także hiszpańskiego obywatelstwo.

Ronaldo w reprezentacji Brazylii zadebiutował 23 marca 1994 roku w meczu przeciwko Argentynie pojawiając się na ostatnie 10 minut spotkania. Pierwszego gola strzelił w następnym meczu z reprezentacją Islandii. Po bardzo dobrych występach w klubie, Ronaldo został powołany na mundial w 1994 rok

Największym sukcesem piłkarskim Brazylijczyka jest złoty medal na Mistrzostwach Świata w 1994 roku oraz w  2002 roku ii tytuł króla strzelców na tymże turnieju.

14 lutego 2011 roku Ronaldo ogłosił zakończenie kariery piłkarskiej. W zcewrcu 2011 roku po raz ostatni wystąpił w barwach reprezentacji.

W 2007 roku w sondzie magazynu France Football znalazł się w najlepszej jedenastce w historii futbolu. W 2007 roku Statystycy i historycy piłkarscy IFFHS umieścili go na drugim miejscu najlepszych piłkarzy wszech czasów za Brazylijczykiem Pele.

Cristiano Ronaldo to portugalski piłkarz, grający na pozycji skrzydłowego bądź napastnika, zawodnik Realu Madryt i reprezentacji Portugalii.

Cristiano Ronaldo urodził się w Funchal w dzielnicy Santo António na portugalskiej wyspie, będącej celem wielu turystycznych wojaży – Maderze. Ma starszego brata i dwie starsze siostry

Przydomek Ronaldo nadał mu ojciec na cześć amerykańskiego prezydenta Ronalda Reagana. Klubową karierę Cristiano rozpoczął już w wieku 8 lat, w małym klubie CF Andorinha.

W wieku 10 lat zainteresowały się nim dwa największe kluby z Madery: CS Marítimo i CD Nacional, ale ostatecznie trafił do Nacionalu, gdzie grał do 2001 r., bowiem w tym roku przeniósł się do Sportingu Lizbona.

W czasie mistrzostw Europy Juniorów był obserwowany przez Liverpool i Juventus po tym, jak jego zespół pokonał reprezentację Anglii, lecz ostatecznie trafił do Manchesteru United. W spotkaniu Ligi Mistrzów Manchesteru United z AS Roma strzelił swoje pierwsze gole w Lidze Mistrzów.

Zdobywał tytuł Mistrza Anglii w sezonie 2006/2007 oraz 2007/2008 z drużyną Manchesteru United. W sezonie 2007/2008 wraz ze swoją drużyną zdobył Puchar Europy.

W czerwcu 2009 Manchester United zaakceptował propozycję kupna Cristiano Ronaldo złożoną przez Real Madryt za 93,2 mln euro.

Ten urodzony 28 stycznia 1986 roku w Madrycie hiszpański piłkarz znany jest zarówno kibicom płci pięknej, ze względu na swą niebywałą urodę, słynie jednak przede wszystkim z niesamowitej gry, za co docenia go męska część piłkarskiej widowni.

Torres występuje na pozycji bocznego obrońcy. To były zawodnik Realu Madryt. W ostatnim dniu okienka transferowego, 31 sierpnia 2009 roku podpisał 5-letni kontrakt z Getafe CF, Real Madryt zachował natomiast opcję pierwokupu piłkarza przez kolejne dwa sezony.

Praktycznie od początku swojej kariery grał w Realu Madryt. Swój debiut w pierwszej drużynie zaliczył w Pucharze Hiszpanii, 25 października 2006 roku.. Jego występ spowodowany był kontuzjami innych obrońców  Torres zagrał także w obu meczach Pucharu Hiszpanii z Realem Betis.

11 lutego 2007 zaliczył pierwszą asystę. Gol z jego asystą ten zapewnił Realowi wygraną 2-1. W Lidze Mistrzów zadebiutował w meczu przeciwko Dynamu Kijów.

Wszyscy chyba słyszeli o tym byłym brazylijskim piłkarzu. Pele, bo o nim mowa, właściwie nazywa się Edson Arantes do Nascimento i urodził się 23 października 1940 w Três Corações.

Pele od urodzenia był związany z futbolem ze względu na swojego ojca Jego ojciec był środkowym napastnikiem, lecz kontuzja uniemożliwiła mu kontynuowanie kariery. Jego rodzina nie należała do zamożnych i jako chłopiec dorabiał jako pucybut.

Pelego odkrył były reprezentant Brazylii, Waldemar de Brito. Był pod wrażeniem jego talentu i uczynił go piłkarzem Santos FC, gdzie zadebiutował w wieku 15 lat. Pele zadebiutował w wieku 17 lat w reprezentacji Brazylii w meczu przeciwko Argentynie.

Mimo młodego wieku został zabrany na Mistrzostwa Świata w 1958 roku w Szwecji. Trener Feola postanowił zaryzykować i wystawił go do pierwszego składu. Jego gra wprawiła kibiców w zachwyt, zaś Brazylia wygrała mistrzostwa. Jako gwiazda Santosu zdobywał mistrzostwa stanu Sao Paulo. Na kolejnych Mistrzostwach Świata w Chille zagrał tylko w dwóch meczach, gdyż doznał kontuzji. Mistrzostwa Świata w Anglii były w wykonaniu Brazylijczyków bardzo nieudane. Pele nie mógł rozwinąć skrzydeł w tych mistrzostwach, ponieważ padał ofiarą fauli. Na kolejne Mistrzostwa Świata w Meksyku, mimo deklaracji, że na nich nie wystąpi, pojechał. Zdobył tam mistrzostwo, a drużyna, w której grał uchodzi za jedna z najlepszych w historii.

W 1995 roku został ministrem sportu Brazylii. Próbował swoich sił, jako komentator telewizyjny. Napisał książkę ze swoimi wspomnieniami. Grał w filmie.

Gdy zakończą się rozgrywki Ligi Mistrzów oraz Ligi Europy odbywa się mecz Piłkarski Superpucharu UEFA. Udział w nim biorą zwycięzcy tych rozgrywek. Spotkanie to ma w założeniu wyłonienie najlepszego piłkarskiego klubu w Europie. Historia Superpucharu sięga 1972 roku. Pierwsze trofeum ufundowała redakcja pisma „De Telegraaf” (największy holenderski dziennik o nakładzie ok. 800 tysięcy egzemplarzy, wydawany w Amsterdamie. Bezpłatny codzienny dodatek – Sp!ts.) z inicjatywy dziennikarza Antona Witkampa. Początkowo o zdobyciu Superpucharu (Puchar Zdobywców Pucharów rozgrywany pod patronatem UEFA organizowany był w latach 1961-1999. Gdy rozwiązano PZP zwycięzcy pucharu danego kraju zaczęli startować w rozgrywkach Puchar UEFA.) decydował dwumecz pomiędzy triumfatorem Pucharu Europejskich Mistrzów Krajowych (późniejszej Ligi Mistrzów) i triumfatorem Pucharu Zdobywców Pucharów. Od 1998 rozgrywany jest jeden mecz finałowy, na stadionie w Monako (Stade Louis II). Po likwidacji Pucharu Zdobywców Pucharów drugim finalistą został zespół zwycięzców Pucharu UEFA, a później Ligi Europy UEFA. Co ciekawe, jeszcze nigdy o zwycięstwie w Superpucharze Europy nie decydowały rzuty karne.

Międzynarodowy klubowy turniej piłki nożnej, organizowany przez Unię Europejskich Federacji Piłkarskch to właśnie Liga Europy UEFA. W turnieju tym biorą udział zespoły zajmujące czołowe lokaty w narodowych rozgrywkach najwyższego szczebla, z wyłączeniem drużyn biorących udział w Lidze Mistrzów. Utworzony został w 2009 roku jako kontynuacja Pucharu UEFA (1971–2009). Często, ze względu na złe tłumaczenie, turniej nazywany jest w Polsce błędnie „Ligą Europejską”. O Puchar UEFA rywalizowano po raz pierwszy w sezonie 1971/1972. Powszechnie uważa się, że jest on kontynuacją Pucharu Miast Targowych. UEFA nie uznaje jednak tego drugiego za jej oficjalny turniej.
Obowiązująca początkowo reguła „jedno miasto, jeden klub”, pochodząca jeszcze z Pucharu Miast Targowych, została zniesiona w sezonie 1975/1976, kiedy w rozgrywkach wzięły udział dwie drużyny z Liverpoolu – Liverpool F.C. i Everton F.C. Po reformach rozgrywek pucharowych w połowie lat 90 XX wieku w Pucharze UEFA występowali także mistrzowie nisko notowanych federacji europejskich oraz dołączane są drużyny wyeliminowane z eliminacji i rozgrywek grupowych Ligi Mistrzów, a po likwidacji Pucharu Zdobywców Pucharów także zwycięzcy krajowych rozgrywek pucharowych (w Polsce – Puchar Polski).

Urodzony 23 czerwca 1972 roku w Marsylii Zinedine Zidane to były francuski piłkarz występujący na pozycji pomocnika.
Zidane nosił nosił przydomek „Zizou”. Jest to aż 108–krotny reprezentant swojego kraju, z którym zdobył Mistrzostwo Świata 1998 oraz Mistrzostwo Europy 2000. Zidane to laureat Złotej Piłki w 1998 roku, najlepszy zawodnik Mistrzostw Świata 2006, na których jako kapitan drużyny narodowej dotarł z nią do finału.
Grał w wielu klubach piłkarskich światowej klasy – to były zawodnik AS Cannes, Girondins Bordeaux, Juventusu oraz Realu Madryt, z którym w 2002 roku zwyciężył w rozgrywkach Ligi Mistrzów. Trzy razy został wybrany Piłkarzem Roku FIFA, raz wybrany najlepszym zawodnikiem w Europie. W 2004 roku został umieszczony na liście stu najlepszych żyjących piłkarzy na świecie.
Piłkarską karierę Zidane zakończył w 2006 roku po mistrzostwach świata. W 2004 roku miesięcznik Forbes umieścił Zidane’a na 42. miejscu wśród najlepiej opłacanych sportowców na świecie. Jego zarobki wyniosły wówczas 15,8 miliona dolarów rocznie Od 2000 roku Zidane regularnie wybierany był jedną z najpopularniejszych francuskich osobistości jednej z gazet.

Liga Mistrzów UEFA to międzynarodowe, klubowe rozgrywki piłkarskie, utworzone z inicjatywy UEFA w 1992 roku, jako kontynuacja Pucharu Europy Mistrzów Krajowych (zwanego też Pucharem Europy lub Pucharem Mistrzów) i regularnie prowadzone przez tę organizację od sezonu 1992/1993 w ramach europejskich pucharów, przeznaczone dla najlepszych męskich drużyn klubowych. Są to najbardziej prestiżowe klubowe zmagania piłkarskie w Europie. Piłkarski Puchar Europy Mistrzów Krajowych został formalnie utworzony 26 lutego 1955 – jako pierwszy z europejskich pucharów – z inicjatywy Gabriela Hanota, reportera francuskiego dziennika sportowego L’Équipe, a jego pierwszą edycję przeprowadzono w sezonie 1955/1956. Od I rundy (ewentualnie rundy eliminacyjnej) do fazy półfinałowej rozgrywany był on systemem pucharowym, tj. w formie dwumeczu (spotkanie „u siebie” i „na wyjeździe”), po którym zwycięzca awansował do kolejnej rundy, a przegrywający odpadał z dalszej rywalizacji. Pojedynek finałowy stanowiło natomiast jedno spotkanie, organizowane na neutralnym stadionie. Od sezonu 1991/1992 zmagania przybrały formę rozgrywek grupowych (dwie 4-zespołowe grupy), z jednomeczowym finałem dla zwycięzców każdej z nich. Przed rozpoczęciem edycji 1992/1993 zmieniono ich oficjalną nazwę na „Liga Mistrzów”, gruntownie przy tym reformując ich formułę, przez co rywalizacja prowadzona pod tym szyldem stała się najbardziej prestiżowym i komercyjnym przedsięwzięciem piłkarskim na świecie.

Najmłodszym uczestnikiem Mistrzostw Europy był Belg Enzo Scifo. W 1984 roku miał 18 lat i 115 dni. Vincenzo „Enzo” Scifo grał jako ofensywny pomocnik. Czterokrotny uczestnik finałów mistrzostw świata. Urodził się we włoskiej rodzinie. W profesjonalnym futbolu debiutował w 1983 roku w barwach Anderlechtu Bruksela, a już w następnym roku – jako osiemnastolatek – dostał nagrodę dla najlepszego belgijskiego piłkarza. Z Anderlechtem zdobywał tytuły mistrza kraju. W 1987 roku odszedł do Interu Mediolan, jednak nie spełnił oczekiwań i już w następnym roku został piłkarzem Girondins Bordeaux. We Francji grał także w AJ Auxerre (1989-1991) oraz – z dwuletnią przerwą na występy w Torino FC (1991-1993) – AS Monaco (1993-1997). W 1997 wrócił do Andrlechtu, gdzie grał do 2000. Karierę kończył w Charleroi.
W reprezentacji Belgii rozegrał 84 spotkania i strzelił 18 bramek. Debiutował w czerwcu 1984 roku w meczu z Jugosławią podczas ME 84, ostatni raz zagrał w 1998. W latach 1986-1998 regularnie występował w mistrzostwach świata, na czterech turniejach rozgrywając łącznie 16 meczów (MŚ 86, MŚ 90, MŚ 94, MŚ 98). Największy sukces odniósł w 1986 – w Meksyku Belgia zajęła czwarte miejsce.

Mistrzostwa Europy w piłce nożnej mężczyzn to rozgrywki sportowe, cyklicznie organizowane przez Unię Europejskich Związków Piłkarskich dla europejskich piłkarskich reprezentacji krajowych seniorów. Pierwsze mistrzostwa odbyły się we Francji w roku 1960 pod nazwą Puchar Narodów Europy, a od turnieju we Włoszech w 1968 roku odbywają się jako Mistrzostwa Europy. W latach 1960-1976 turniej finałowy odbywał się z udziałem 4 drużyn. Od 1980 do 1992 brało w nim natomiast udział 8 zespołów, zaś od 1996 do 2012 – 16 reprezentacji. Od 2016 w finałach piłkarskich Mistrzostw Europy będą występować 24 reprezentacje. System rozgrywek mistrzostw Europy składa się z dwóch części:
- eliminacji – mogą w nich uczestniczyć męskie reprezentacje seniorskie wszystkich krajowych federacji zrzeszonych pod egidą UEFA (łącznie 53 państwa), które w określonym terminie zostaną zgłoszone do tych rozgrywek przez swe macierzyste związki piłkarskie i nie zostały zawieszone przez UEFA w prawach jej członków,
- turnieju finałowego/finałów – od 1980 przeprowadzanego systemem mieszanym, od 1996 zakwalifikowanych zostaje do niego 16 drużyn: gospodarz/gospodarze turnieju oraz triumfatorzy eliminacji, od 2016 zakwalifikowane są 24 drużyny narodowe stowarzyszone w UEFA : w skład wchodzą gospodarze i drużyny, które pomyślnie przeszły kwalifikacje.